Ay İzleri - Şiirî Düşünceler

Gecenin karanlığında gizlenen ay izleridir umudu yansıtan yegane şavk kaynağı.

Bulutların ardında kurulan bu nazlı yaylı zemberek belirler gecenin seyrini nihayetinde.

Gizlenirse söner tüm ışıklar ve zemberek salıverir içindeki yaşama sevincini.

Çarklar sahipsiz kalır, ışığı ise bulutlar mutlak bir darbeyle devralır, hapseder içine.

Artık tüm umut, gaz kümelerinin artığıdır.

Bize kalan ışık, yalnız bir acımadır aslında.

Kimsesiz, öksüz bir duygu mastürbasyonu ve durmaksızın artan o yarım kalmışlık tamamlanana kadar beklemek kalır artık insanoğluna.

Yarımlar tamamlanır mı hiç?

Bir yarım, diğerine ulaşana kadar eksilmez miydi aslında?

Aslında bir tam iki yarımdan değil de, yekpare bir küreden ibaret değil midir?

Cevapsız soruların kaynağı, ay izlerinin yol göstericisi olan koca yıldızdan, güneşten alır ilhamını.

Ay, istediği kadar esirgesin bizden, yadırgasın izlerini hepimizden

güneş istemese gösterir miydi aydınlık yüzünü?

bir ayna vazifesi edinmiş bu küçük uydumuz hani,

hani yadsınamaz bir gerçeklikle aydınlatan bizi,

ve hani bir lütufmuş gibi gösteren bize geceleri

yegane patikamızı,,

Güneşin karanlık yüzü olmamasından mütevellit edindiği olağanüstü kongre toplantısı yokluğunda alınan yine olağanüstü bir kararla bize ışık hüzmeleri “sunan” bu izler,

Gerçekten hak ediyor mu bu denli seviyi,

Bizi asıl izleyen, kendi güneşimiz değil miydi?