ne yapsak?

 

 

Sahi bu düşünceler beni yiyip bitiriyor

Biten bir şey hâlâ nasıl devam edebilir ki?

 

Belki bir deniz kenarında Amasra’da

Belki Eskişehir’imin kirli porsuğu kenarında

Belki de hiçbir şey yokken

Bitmiş bir şey diyorum, nasıl devam edebilir

 

Hayat mesela

Bir hayat biter ve o kişi için yoktur artık geri dönüş

Ancak geride kalanlar için her şey daha yeni başlamıştır

Yeni başlangıçlar her zaman sancılı mı olmalı albayım?

Daha cana yakını, daha dost canlısı yok mu bu bitişlerin

Bilirim, yeniler eskilere mesafelidir her zaman

Her bitiş başlangıçlara küs mü olmalı albayım?

 

Albay, subay, general, artık her kimsen

Ver artık şu soruların cevabını be adam?

Binlerce, yüz binlerce aforizmanın yalnız kalmasının,

Nice insanların çaresiz kalmasının sebebi hep sen!

 

Neyse ne diyorduk,

Başlangıç ve bitişler

Her düşündüğünde beynini daha da dişler

Dişledikçe işler içine ve iyileşmek zaman alır

Sahi neden iyileşmek her zaman beter olmaktan daha sancılı

ve yavaş

ve ayyaş bir dilencinin verdiği rahatsızlık

ve ancak o lanet albayın bileceği kadar zor sorularla dolu

ve neden yalnız

ve neden sensiz…

Yordu be albayım tüm bu benzetmeler

Yordu tüm bu bitişler, yiten gülüşler ve daha niceleri

Bu bir mektup değil, şiiri düşünceler hiç değil

Şiir harikulade değil

Deneme de değil

hiçbir şeye uymayan bir

bir

sensizlik sanki

o kadar karışık

o kadar yalnız

ve bir o kadar da kalabalık…

çok uzun oldu yazı

tüm buna benzer yazılara gebe olacak bu satırlar

zira ben düşünmeyi durduramıyorum

siz yukarıda çalışıyorsunuz

ben bu kafayı durduramıyorum albayım

ne yapsak?